Jest to metoda pracy z pacjentami, którzy doświadczyli trudnych przeżyć, traumy.
Dla tych, którzy
czują,
że ich system nerwowy jest przeciążony i cierpią z tego powodu na różne dolegliwości, które często
objawiają się w ciele.
Terapia opiera się na naturalnych i wrodzonych zdolnościach do samoregulacji
oraz
zdolności mózgu do samoleczenia.
Teoria metody zakłada, że neurofizjologiczne źródło traumy przechowywane jest w głębokich strukturach
mózgu, do
których mamy utrudniony lub niemożliwy dostęp z poziomów typowo poznawczych (na przykład poprzez terapię
opartą wyłącznie na rozmowie).
Podejście to zakłada, że pole widzenia i pozycja oczu, może korelować z wewnętrznymi doświadczeniami
układu nerwowego i stanami emocjonalnymi.
Neurobiologiczne narzędzie, jakim jest Brainspotting umożliwia zlokalizowanie, zidentyfikowanie i
przepracowanie oraz uwolnienie pamięci o trudnych doświadczeniach, która zazwyczaj uwięziona jest poza
naszym zasięgiem świadomości. Odnalezienie tak zwanego „brainspot”, czyli odpowiedniego punktu w polu
widzenia osoby poddającej się terapii, umożliwia dostęp do wspomnianych, podkorowych struktur mózgu -
siatki neuronalnej, w której zapisane są informacje tej pamięci.
Brainspotting to terapia
neurodoświadczeniowa, która pomaga przetworzyć i uwolnić pamięć traumy przez skupioną uważność i
dostrojenie terapeuty.
Dzięki odpowiedniemu
procesowi
mózg
danej
osoby dąży do samouzdrowienia, co przekłada się na uwolnienie od traumy i odzyskanie emocjonalnej
harmonii.
Za pomocą terapii Brainspotting można przepracować traumę z osobami, które odczuwają bardzo duży opór przed werbalnym otworzeniem się. W tej metodzie komunikacja werbalna jest ograniczona do minimum, to sam mózg pacjenta – przy wsparciu terapeuty – wykonuje całą pracę.
Pacjent, jeśli nie chce lub nie jest w stanie mówić o traumie, nie musi tego robić, co w niektórych metodach jest znaczącym utrudnieniem, wydłużającym proces terapeutyczny lub wręcz go uniemożliwiającym.
Nie ma znaczenia, jak bardzo złożona byłaby trauma oraz ile innych trudności ze sobą niesie, w terapii Brainspotting działa się kompleksowo, na każdy rodzaj emocjonalnego kryzysu. Może ona pomóc uwolnić się zarówno od trudnej przeszłości, jak i odzyskać równowagę i siłę w aktualnie dziejącej się sytuacji.
Elastyczność metody pozwala na zintegrowanie jej z innymi nurtami psychoterapeutycznymi, może zatem stanowić główną terapię, jak i dodatkowe narzędzie. Osoby traumatycznie przeciążone tracą poczucie własnej wartości i pewności siebie. Brainspotting może im pomóc nie tylko w przepracowaniu traumy, ale także w odbudowaniu wewnętrznej siły i poczucia sprawczości w życiu.
Sesja poprowadzona jest tak, aby terapeuta odnalazł odpowiednią pozycję oczu pacjenta, co powoduje reakcję psychofizyczną na traumatyczne wspomnienie. Podczas terapii odtwarzana jest w słuchawkach muzyka bilateralna. Rola terapeuty ogranicza się przede wszystkim do empatycznej i dostrojonej obecności i skupieniu uwagi pacjenta na jego ciele. Terapeuta zaprasza pacjenta do bezkrytycznej obserwacji swojego ciała, odczuć w ciele i emocji, które temu towarzyszą.